در دبستان مانینگ شهر کوچکی در 65 مایلی شرق کلمبیا در ایالت کارولینای جنوبی، معلم‌های کلاس دوم، هالی گارنو و «آن‌لین» بر این باورند که تفکیک پسرها و دخترها در مقطع ابتدایی می‌تواند سبب رشد آموزشی هر دو جنس شود بنابراین آن دو برنامه‌ای را برای تدریس در تدوین کردند. طبق این برنامه دانش‌آموزان با هم در یک مجموعه برای درس خواندن، صرف ناهار و استراحت قرار می‌گیرند. سپس پسرها و دخترها به مدت چهار ساعت در روز برای یادگیری ریاضی، علوم و خواندن کتاب از یکدیگر جدا می‌شوند.

تفاوت نگاه

بر پایه‌ اطلاعاتی که از تکنولوژی پزشکی داریم می‌توانیم دخترها و پسرها را آموزش دهیم. آنها متفاوت از یکدیگر می‌بینند. ساختار چشم پسرها و دخترها یکسان نیست. چشم پسرها به گونه‌ای است که با حرکت تناسب دارد. آنها جهان را مانند جسمی که در فضا در حال حرکت است، می‌بینند. به همین دلیل معلم باید مانند آن جسم به آرامی در طول اتاق حرکت کند. تحقیقات علمی نشان می‌دهد که پسربچه‌ها چیزها را متفاوت از دختربچه‌ها می‌بینند. نگاه مردانه به رنگ‌های سرد مانند نقره‌ای، آبی، سیاه، خاکستری و قهوه‌ای کشیده می‌شود. پسربچه‌ها همچنین تمایل دارند تا تصاویر اشیای متحرکی چون فضاپیما، اتومبیل و کامیون را در رنگ‌های تیره تجسم کنند. در مقابل، نگاه زنانه متوجه رنگ‌ها و بافت‌های گرم است، رنگ‌های گرم مانند قرمز، زرد و نارنجی...برای ایجاد انگیزه در دختران نیازی نیست معلم زیاد حرکت کند. دختران در کنار هم و با دیدن می‌توانند خوب کار کنند. استفاده از رنگ‌های زیاد در آموزش‌های تشریحی و یا استفاده از گچ‌های رنگی روی تخته می‌تواند توجه دخترها را جلب کند.

چشم پسرها به گونه‌ای است که با حرکت تناسب دارد. آنها جهان را مانند جسمی که در فضا در حال حرکت است، می‌بینند.

 تفاوت در شنیدن

پسرها و دخترها حس شنیداری متفاوتی دارند. چادول معتقد است اگر کسی با صدای بلند صحبت کند، دخترها آن را به عنوان فریاد تلقی می‌کنند. آنها فکر می‌کنند آن شخص عصبی یا معترض است!

دخترها حس شنوایی حساس‌تری دارند. آنها صداهایی با بسامد بالاتر را نسبت به پسرها بهتر می‌شنوند. به معلم دخترها توصیه می‌شود مراقب تن صدای خود باشند. در مقابل صدای معلم‌ پسرها باید محکم و حتی هیجان‌زده باشد.

  اعصاب خودکار

دستگاه عصبی خود کار پسرها باعث می‌شود که آنان در حالت ایستاده، در حال حرکت و در دمای حدود 21 درجه سانتی‌گراد هوشیارتر باشند.

استرس در پسران موجب می‌شود تا جریان خون به سمت مغز بیشتر شود. فرآیندی که باعث می‌شود آنها تمرکز کنند اما این جریان در دختران فعال نیست. آنها در حالت نشسته و در هوای گرم حدود دمای 24 درجه سانتی‌گراد هوشیارترند.

دخترها همچنین نسبت به استرس عکس‌العمل‌های متفاوتی نشان می‌دهند. وقتی آنها با ترس یا تهدید مواجه می‌شوند، خون به سمت روده‌های آنها می‌جهد و سبب ایجاد حس دلواپسی و اضطراب می‌شود.

چادول گفت: «پسرها با دست بالا گرفتن توانایی‌هایشان، خود را در معرض خطر قرار می‌دهند. معلم‌ها می‌توانند به آنان کمک کنند تا حقایق را واقع‌بینانه‌تر ببینند. اما دختران از ریسک کردن هراس دارند.  معلم‌ها می‌توانند کمک کنند تا دختران در فضایی که در آن احساس امنیت می‌کنند قدرت ریسک آنان را تقویت کنند.»

به نظر می‌رسد بسیاری از والدین متقاعد شده باشند که این تفاوت‌ها می‌تواند در کلاس درس در نظر گرفته شود. برنامه تفکیک آموزشی پسرها و دخترها یادگیری آنان را به بالاترین حد خود می‌رساند.

مردان عزیز، به این رفتارهای زنانه توجه کنید:
- پرسیدن این سوال از شما که آیا اتفاقی افتاده؟ هنگامی که مدتی خیلی ساکت بوده اید.
- پرسیدن نظر شما درباره نحوه چیدمان گل و گیاهان در اتاق نشیمن.
- نقل مو به موی مکالمه ای که با خواهرتان داشته ایم،
- پرس و جو از تمامی آنچه از صبح تا شب در سر کار بر شما گذشته است.
همگی این کارها روش هایی هستند از طرف زن ها برای ارتباط و پیوند با مردها، اگرچه بعضی از این روش ها ممکن است مردها را عصبی کند.
شاید یکی از دلایلی که ارتباط تا این حد برای زن ها اهمیت دارد توانایی آنان برای بچه دار شدن است. ما به لحاظ ژنتیکی به گونه ای طراحی شده ایم تا بتوانیم وظایف مادری خود را بخوبی انجام دهیم. شاید نیز به آن علت باشد که عشق برای ما زن ها اولویت اول محسوب می شود و ارتباط نیز نحوه ابراز و بروز آن است. شاید هم دلیل آن در سوابق تاریخی و آغاز تمدن ما باشد ، هنگامی که ارزش زن ها برای مردها و اجتماع ما در گروه قابلیت های ارتباطی، خلق هارمونی، هماهنگی و تشریک مساعی مان بود.
ارتباط برای زن ها بیشتر به معنای بیان افکار و احساسات است. بیشتر زن ها به طرزی سنتی پرحرف تر و خوش صبحت تر از مردها هستند. از این رو یکی از سریع ترین و موثرترین روش های برقراری ارتباط با یک زن کلمات و واژگان یا به عبارتی صحبت کردن و حرف زدن است.
زن ها دوست دارند مردها درباره همه چیز با آنها حرف بزنند. ما زن ها دوست داریم درباره کار، نگرانی ها، رویاها، ترس و خلاصه همه بالا و پایین زندگی شما بدانیم.
یکی از موثرترین روش های ایجاد ارتباط صمیمی با همسرتان و تولید احساس محبوب بودن در او این است که او را در فرآیند زندگانی خود منظور کنید. منظور کردن همسرتان در زندگی خود به این معنا است که:
جزئیات وقایع و تجارب زندگی خود را با او در میان می گذارید. با این کار به او این امکان را می دهید با شما احساس هماهنگی و نزدیکی بیشتری داشته باشد.
او را از مشکلات و گرفتاری هایی که با آنها روبه رو هستید با خبر می کنید. منطق متعارف به مرد دیکته می کند که زن زندگی اش را در مسائل و مشکلات خودش درگیر نسازد. شاید به این دلیل که ضعیف و نادان جلوه نکند. این باور هرگز حقیقت ندارد. چنانچه زنی به لحاظ روانی و احساسی سالم و طبیعی باشد، پس از آن که شوهرش مشکلات و مسائل خود را با او در میان گذاشت، احساس نزدیکی بیشتری را با او تجربه خواهد کرد، زیرا مرد، قلب خود را به رویش گشوده است.
او را در تصمیم گیری هایی دخالت می دهید که روی او نیز تاثیر خواهند گذاشت. هنگامی که مردی درباره تفکر و تصمیم گیری های خود با همسرش صحبت نمی کند، به او احساس جدا افتادگی خواهد داد. می دانم بشتر مردها این کار را از روی عمد انجام نمی دهند و هرگز نیز نمی خواهند چنین احساسی را به زن خود بدهند، اما در واقع این همان اتفاقی است که در عمل می افتد.
احساس ارزشمند بودن
نیاز به ارزشمند بودن یکی از اساسی ترین و مهم ترین نیازهای پنهان زن هاست. برای یک زن ارزشمند بودن به این معناست که مردی حضور او را در زندگی ارزشمند بداند و بگوید که حضور او در زندگی اش مسلماً نقش مهمی را ایفا کرده است و این که قطعاً بدون او کمبود چیزی را احساس خواهد کرد. این موضوعی است که حقیقتاً بیشتر مردها از آن غافلند.
خانم ها معمولا اظهار می دارند که رفتار آقایون آنها را تا حدی گیج می کند و به درستی نمی توانند تشخیص دهند که مردها از آنها چه انتظاراتی دارند. آنها از اینکه نمی توانند مردها را راضی نگه دارند اندکی ناراحت هستند.
اگر یک خانم این مقاله را بخواند شاید با خود بگوید که خوب این مشکل مردهاست و خودشان هم باید به فکر پیدا کردن راه حلی برای آن باشند. بله درست است اما نباید انتظار داشت که به یک باره معجزه روی دهد و همه چیز مطابق میل آنها شود.
تعهد مثل یک خیابان یکطرفه نیست و باید از جانب هر دو طرف رعایت شود. چنین نیازی برای همیشه در وجود تمام مردها باقی خواهد ماند.
تاریخ برای سالیان دراز جایگاه و عملکرد مردها را در جامعه معین کرده و شما به راحتی نمیتوانید در عرض چند سال آنرا تغییر دهید. آقایان کم کم متوجه می شوند که جایگاه آنها چنان که در گذشته بوده، نیست. دیگرآن ها تنها نان آور خانه نیستند و شاید چنین تغییر شگرفی مستلزم سپری شدن مدت زمان بسیار زیادی باشد . این روزها مردها می دانند که اگر بخواهند برای خود همسری پیدا کنند باید سخت تر از گذشته کار کنند و خانم ها سنگ های بیشتری در جلو پایشان می اندازند. (البته ما این موضوع را تائید نمی کنیم)

زن‌ها و شوهرها فقط و فقط در زندگی مشترک و تعامل متقابل با همدیگر می‌توانند همه مهارت‌های زناشویی و جاذبه‌های بالقوّه کلامی و بصری و رفتاری خود را فعلیّت بخشند، چرا که همه انسان‌ها از نافذترین جاذبه‌های حیاتی بهره‌مند هستند و تنها بستر مشروع و مطلوب تبلور همه این جاذبه‌ها در ارتباط با همسر است و بس.
زن و شوهر موفق آنانی هستند که جز با زبان محبّت و تکریم با هم سخن نمی‌گویند و همواره از خزانه دلشان، کلام زرین و خوشایند و گفتار شفابخش و درمان‌گر جان و آرامش‌گر روان را برگزیده، در فضای سرشار از نشاط و آرامش تقدیم یکدیگر می‌کنند.
رابطه زن و شوهر موفّق به گونه‌ای است که در آن زبان تهدید، تنبیه، تحقیر و تخریب شخصیت جایی ندارد، هر چه هست زبان محبّت، صداقت و صمیمیّت، شجاعت و عدالت، ایثار و احسان، شکر و سپاس و تأیید و تکریم است.
دروغ و بدزبانی، تندخویی و بداخلاقی، غیبت و تهمت، افترا و استهزا، ناسپاسی و قدرناشناسی، بی‌تفاوتی، قهر و عصبانیت از آفات رابطه مطلوب زن و شوهر است.
محور رابطه زن و شوهری که در اندیشه اداره و ادامه یک زندگی پویا، مولّد و پربرکت هستند، همدلی و یکرنگی، صبوری و خویشتن‌داری و گذشت و ایثار است.
خودمحوری، خودبینی، خودتوجهی، خودخواهی، خودپسندی، خودنمایی و خودکامگی از آفت‌های شکل‌گیری زندگی مشترک موفق است. سرمایه‌ برقراری و استمرار رابطه‌ای خوشایند و موفق میان زن و شوهر‌ها، کفویت، همسری و همراهی، همگامی، همسویی، همفکری، حق‌گویی، حق‌جویی، وارستگی از وابستگی‌های نفسانی و تعصّبات ناروای خویشاوندی و قوی است.
در زندگی همسران موفق، رابطه زن‌ها و شوهرها با مادر، خواهر، پدر، برادر و دیگر نزدیکان نه تنها نمی‌تواند کمترین اثر ناخوشایندی بر روابط فی‌مابین ایشان بگذارد، بلکه بر حسن سلوک و اعتماد متقابل و شیرینی زندگی مشترک آنها می‌افزاید. در واقع حسن تدبیر و تنظیم دایره و دامنه ارتباط با خویشان، دوستان و آشنایان با همفکری و همدلی زن و شوهر بلند‌اندیش و والا همت معنا می‌یابد و محور و معیار اصلی از ارتباطات خویشاوندی و عاطفی، تأمین نیازهای فطری و رضایتمندی خاطر یکدیگر است.
برای برقراری و استمرار رابطه‌ پردوام، پربرکت و مسرّت‌بخش میان زن و شوهر و پیشگیری از سردی‌ها و سردمزاجی‌ها، بدبینی و سوءظن‌ها و قهر و ستیزهای خانوادگی، هر دو نفر (هم زن و شوهر) باید به خاطر داشته باشند که همچون دوران تجرّد دورانی که عقد و پیمان زندگی مشترک و جدیدی را امضا نکرده بودند، نمی‌توانند به لحاظ وابستگی‌های عاطفی، بخش قابل توجهی از وقت، فکر و احساس خود را به مادر و خواهر، پدر و برادر و ... اختصاص دهند.
در یک زندگی مشترک موفّق، زن و شوهر فهیم همه سعی و تلاش خود را در جهت جلب رضایت خاطر و فراهم ساختن آسایش و آرامش روان و نشاط درونی یکدیگر مبذول می‌دارد و از این رو ضمن ابراز محبّت نسبت به خویشان و تکریم شخصیّت ایشان به رسالت و مسوولیت خطیر «همسری» اندیشیده، محبّت و عطوفت خود را در همه حال تقدیم به «همسر» می‌نمایند.
آری، مرکز ثقل و شاخص و میزان همه ارتباطات زن و شوهرهای بصیر و همسران فهیم با خویشان، نزدیکان، دوستان و آشنایان، حفظ و تقویت حسن رابطه، غنای پیوند عاطفی، اعتماد متقابل و احساس امنیت میان همدیگر است.
لذا هر رابطه و ارتباط با دیگری که براساس ارزیابی منطقی و روان‌شناختی بر رابطه گرم و صمیمی و پیوند عاطفی زن و شوهر خدشه‌ای وارد نماید، باید مورد تجدید نظر قرار گیرد و به طور قطع با نگرشی جامع و احساس مسوولیت، در آن تعدیلی صورت پذیرد، ولو اینکه این رابطه با مادر و پدر و خواهر و برادر باشد.

در این وضعیت است که اغلب والدین راهکارهای یکسانی مانند بی‌توجهی به کودک، پرخاشگری و کشیدن دست او  یا بی‌توجه بودن به گریه و زاری او را به کار می‌گیرند. سؤالی که پیش می‌آید این است که حقیقتا وظیفه و عملکرد درست چیست؟ آیا باید تسلیم کودک شد یا به جنجال ادامه داد‌؟

امروزه محققان دریافته‌اند که ریشه بسیاری از خشونت‌ها‌، لجبازی‌ها و بی‌توجهی نسبت به والدین در نوع رفتار والدین و پرمشغله بودن آنها و دور بودن آنها از فضای زندگی کودک است و متأسفانه بسیاری از آنها به جای همراه و دوست بودن با کودک برای آرام کردن و از صدا انداختن او، یا به‌طور مطلق تسلیم خواسته‌های او می‌شوند  یا به‌اصطلاح برای تربیت کودک به یک دیکتاتور مطلق تبدیل می‌شوند.

راهکارهای زیر جهت ایجاد و بهبود حس مسئولیت‌پذیری، آرامش و اعتماد به  نفس در کودک به والدین توصیه می‌شود:

1- راهنمای کودک باشید و قوانین را به او آموزش دهید: بچه‌ها احتیاج به راهنما دارند نه مراقب و محافظ دائم. متأسفانه امروزه والدین به جای تقسیم محبت و عشق و صمیمیت، فشارهای روانی، ترس‌ها و مشکلات خود را به بچه‌ها منتقل می‌کنند.

والدین باید بدانند بدون ایجاد و مرزبندی محدودیت، اطلاع‌رسانی راجع به قوانین و آموزش چگونگی اطاعت و احترام به قانون، نمی‌توان از کودک انتظار داشت به‌طور غریزی نسبت به تمام خطوط قرمز آگاهی داشته باشد‌. والدین با زبان و رفتار باید به کودک قوانین را بیاموزند و سپس درصورت سرپیچی، او را مورد مؤاخذه قرار دهند. همین امر در بسیاری از خانواده‌ها سرمنشأ اختلاف و پرخاشگری و تنبیه کودک می‌شود و گناهکار و متهم ردیف اول کودک است بی‌آنکه خود از جرمش خبر داشته باشد و دقیقا همین کودک است که در دوران نوجوانی که کمی نسبت به حقوق خود و قصور والدینش آگاه می‌شود بنای ناسازگاری می‌گذارد و مشکلات عدیده‌ای ایجاد می‌کند‌.

2- زمانی را برای در کنار کودک بودن در نظر بگیرید: امروزه به‌دلیل مشغله زیاد والدین، در کنار کودک بودن به‌مدت طولانی امری غیرممکن به‌نظر می‌رسد. لذا توصیه می‌شود که با یک برنامه‌ریزی مناسب زمان ثابتی را به‌طور روزانه برای کودک در نظر بگیرید و در این محدوده زمانی با او بازی کنید، نقاشی کنید، به حرف‌هایش گوش دهید، به سؤالاتش پاسخ دهید و او را از لذت حضور در کنار والدین محروم نکنید.

3- به عهد خود نسبت به کودکتان وفادار باشید: بسیاری از والدین در لحظات بحرانی و جنجالی برای فرار از دست کودک به او وعده و وعیدهای زیادی می‌دهند بی‌آنکه در آن لحظه توجهی نسبت به امکان یا عدم‌امکان وفای به عهد خود داشته باشند. اکثر پدر و مادرها به وعده‌هایی همچون خرید اسباب‌بازی خاص و بردن به پارک و... عمل نمی‌کنند و از کودک انتظار دارند که همچون خودشان به سادگی موضوع را به فراموشی بسپارد در حالی‌که کودکان حافظه‌ای بسیار قوی دارند و غیرممکن است که به راحتی از کنار این مسائل بگذرند و این بی‌تعهدی و عدم‌وفاداری به قول در ذهنشان ثبت شده و باعث ایجاد عدم‌اطمینان به والدین می‌شود‌.

4- زمان بازی‌های رایانه‌ای را تحت کنترل داشته باشید‌: امروزه بسیاری از والدین برای سرگرم کردن کودک و رسیدگی به امور شخصی‌شان، کودک را پای بازی‌های رایانه‌ای یا CD‌های مختلف رها می‌کنند بی‌آنکه نظارتی روی زمان داشته باشند. متأسفانه اجتناب کامل از بازی‌های رایانه‌ای امری غیرممکن به‌نظر می‌رسد ولی والدین باید حتما روی زمان انجام این بازی‌ها و نوع بازی‌ها نظارت داشته باشند و این مسئله به یک وظیفه خطیر تبدیل شده است‌.

5- از جدایی و طلاق اجتناب کنید‌: یکی از مواردی که بسیاری از والدین می‌توانند با کمی صبر، آرامش و گذشت از آن دوری کنند، مسئله طلاق و جدایی است که متأسفانه گریبان بسیاری از خانواده‌ها را گرفته است‌. امروزه ثابت شده که بچه‌های طلاق دو برابر بیشتر از سایر بچه‌ها در معرض ترک تحصیل و بزهکاری هستند‌. در بعضی مواقع طلاق امری اجتناب‌ناپذیر است ولی آنچه باعث تأسف است طلاق‌های بی‌علت و عدم‌تعهد والدین نسبت به فرزندشان است که بی‌توجه به او‌، سرنوشت متفاوتی را برایش رقم می‌زنند‌.

6- عزت نفس کودکتان را باور کنید‌: به فعالیت‌ها‌، اهداف و برنامه‌ریزی‌های فرزندتان توجه داشته باشید‌. موفقیت‌های او را ستایش کنید و او را ملزم به دنبال کردن آمال و آرزوهای خود(والدین) نکنید. به عقاید کودک احترام بگذارید و اگر مورد پسند و قبول شما نیست با او با آرامش و منطق و با زبان خودش صحبت و او را راهنمایی کنید و درصورتی‌که مسیری غیر از مسیر شما را پیمود هرگز او را به حال خود رها نکنید بلکه همواره درصورت کسب موفقیت و افتخار او را مورد ستایش و تحسین قرار دهید و به این باور برسید که فرزندان ما نباید دقیقا همان مسیری که ما رفته‌ایم بروند زیرا در غیراینصورت دنیا این همه پیشرفت و گسترش در جنبه‌های مختلف را پیدا نمی‌کرد سپس سعی کنید به انتخاب‌ها و سلائق کودک خود هر چند متمایز از شما باشد احترام بگذارید.

7- وقت کودک را تنها با ثبت نام کردن در کلاس‌های گوناگون پر نکنید: در این امر شکی نیست که آموزش جزء جدایی‌ناپذیر تربیت است ولی به توانمندی‌ها و علائق فرزندتان نیز توجه کنید و مطمئن باشید می‌توانید به جای صرف هزینه و وقت زیاد برای کلاس‌های گوناگون، بسیاری از آموزش‌ها را درون خانواده و از طریق روابط گرم و صمیمی و عشق به کودکتان بدهید و وجود او را مملو از عشق کرده و آینده احساسی او را تأمین کنید.